Nathalie Kaisin
• Ervaringsdeskundige
• Leeft al 48 jaar met type 1 diabetes
• Levensgenieter en ‘dog mom’
Nathalie Kaisin leeft met diabetes type 1 sinds haar 9e. Ze doorliep elke levensfase met die realiteit op de achtergrond: kindertijd, puberteit en vandaag ook een minder besproken periode: de menopauze. Als ervaringsdeskundige leidt ze toekomstige zorgverleners op en begeleidt ze mensen met diabetes.
Het keerpunt
“Ik kreeg de diagnose op mijn 9e. Ik groeide op, studeerde, werkte en stichtte een gezin met diabetes als constante factor. Lange tijd hield het me niet tegen, maar ik gaf het ook niet de aandacht die het verdiende. Ik leefde, genoot en keek soms de andere kant op.
Rond mijn 45e veranderde er iets. Ik besloot mijn diabetes écht serieus te nemen. En vooral: ik leerde de schuldgevoelens los te laten. Jarenlang nam ik elke schommeling in mijn glucosewaarden en elk minder goed resultaat mezelf kwalijk.
Gaandeweg besefte ik dat schuldgevoel me niet vooruit hielp – integendeel. Ik leerde focussen op wat ik wél kon doen, in plaats van op wat niet gelukt was. Die andere blik heeft mijn manier van omgaan met diabetes compleet veranderd.”
Technologie in het dagelijks leven
“Technologie heeft me daarin enorm geholpen. Ik gebruik een continue glucosesensor die gekoppeld is aan mijn insulinepomp. Het effect van de interactie tussen die twee blijft me verbazen. Het verschil met vroeger is enorm – en het heeft dat schuldgevoel weggenomen.
Die tools helpen me ook om mezelf beter te begrijpen. Zo merkte ik dat sommige wellnessactiviteiten, zoals massages in de thermen, me een ongemakkelijk gevoel
gaven. Door mijn gegevens te analyseren, begreep ik waarom: mijn glucosewaarden veranderden in die situaties. Als je het kunt zien, kun je je aanpassen.”
Veerkracht
“Vandaag zit ik in de menopauze. Hormonale schommelingen maken mijn diabetes instabieler. Het is een fase waar weinig over gesproken wordt en die nieuwe aanpassingen vraagt. Maar ik blijf monitoren, analyseren en bijsturen.
Vroeger wilde ik verpleegkundige worden, maar de intensieve diabeteszorg maakte die opleiding destijds te moeilijk om af te maken. Jaren later is ervaringsdeskundige worden een manier om die droom opnieuw vast te nemen. Vandaag geef ik uitleg aan toekomstige zorgverleners en begeleid ik andere patiënten. Ik benadruk hoe belangrijk woorden zijn – en hoe essentieel het is om nooit schuldgevoel aan te praten.
Ik zeg vaak: we zijn zoals striphelden – we staan altijd weer op. Diabetes heeft mijn karakter gevormd en me sterker gemaakt. Het is een deel van mijn leven, maar het bepaalt niet wie ik ben.”