“Ik heb de diagnose gekregen toen ik 6 was. Ik deed een urinetest, de huisarts proefde met zijn vinger en zei onmiddellijk: diabetes. (lacht) Zo ging dat toen nog. Een speciale ervaring die ik dertig jaar later nog niet ben vergeten. Vandaag krijg je een map mee met instructies, toen heb ik 21 dagen in het ziekenhuis gelegen.”

“Op verjaardagsfeestjes mocht ik niet zomaar alles eten, maar ik herinner me mijn kinderjaren zeker niet als een tijd met veel problemen of beperkingen. Mijn moeder zal daar meer last van hebben gehad. Mijn vader was als vrachtwagenchauffeur vaak de baan op, zij regelde alles voor mij.”

“Wat me wel altijd zal bijblijven is de mokerslag op mijn zestiende. Mijn beste vriend en ik hadden een grote droom: we wilden het leger in. Maar de medische keuring in Neder-Over-Heembeek duurde maar een paar minuten. Diabetes? Dat betekende toen: automatisch afgekeurd. De politie dan maar? Zelfde verhaal: onmogelijk met diabetes. Ik begrijp het rationeel wel, het kan gevaarlijk zijn als je een hypo krijgt in het veld. Maar ik was er wel kapot van en die ontgoocheling is lang blijven hangen.”

Vooroordelen en misverstanden wegwerken

Wat heeft zijn diabetes Fabrice geleerd? “Zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Als je al zo jong die diagnose krijgt, dan leer je jezelf snel kennen. Ik weet dat zelfs een stopcontact installeren tijdens mijn verbouwingen mijn glucosewaarden omlaag kan jagen, puur door die focus op één ding. En als ik verkouden ben, weet ik dat mijn waardes alle kanten uit schieten.”

“Bij velen is de onwetendheid over diabetes nog altijd behoorlijk groot. Mensen denken nog altijd dat diabetes betekent dat je niets mag eten. Er gaan nog altijd vingertjes omhoog als ik iets met suiker eet. Dan leg ik uit wat diabetes écht is. Daarom wil ik ook naar voren treden, om vooroordelen en misverstanden de wereld uit te helpen. We hebben al een hele weg afgelegd. Op zomerfestivals zie ik tegenwoordig heel wat mensen met