Jimmy Minet
• Leerkracht Frans op de middelbare school
• Leeft al 16 jaar met type 1 diabetes
• Fanatieke loper (aka The Belgian Forest Gump) en trotse papa
Jimmy leeft sinds 2010 met diabetes type 1. Hij is leraar Frans in het secundair onderwijs én gepassioneerd hardloper, met meer dan 20 marathons op de teller. Dat leverde hem de bijnaam de Belgische Forrest Gump op. Maar vandaag wil hij vooral delen wat diabetes hem écht heeft geleerd.
De diagnose
“Ik was 26 en op vakantie met mijn vrouw. Ik dronk zeven tot acht liter water per dag, viel af en zag wazig. Ik begreep niet wat er gebeurde.
De diagnose kwam hard aan: diabetes type 1. Ik wist er weinig over. In mijn hoofd stond diabetes gelijk aan naalden – en laat dat nu net mijn fobie zijn. Plots moest ik leren leven met die realiteit. Mijn lichaam anders aanvoelen, signalen leren begrijpen, mijn hele dagelijkse routine herdenken.”
Sport als houvast
“Eerst probeerde ik alles onder controle te houden, vooral mijn voeding. Ik was extreem streng voor mezelf. Dat hield ik niet vol.
Toen besefte ik dat discipline alleen niet genoeg was. Rond 2014 kwam sport in mijn leven, stap voor stap. Sinds 1 maart 2020 loop ik elke dag. Die regelmaat geeft structuur: aan mijn dagen, mijn energie en mijn diabetes. Tijdens het lopen vind ik rust – en mijn beste ideeën. Zelfs mijn lessen bereid ik al lopend voor.”
Technologie als bondgenoot
“Lang zag ik een glucosesensor niet zitten. Ik deed liever vingerprikken. Enerzijds uit angst voor pijn, anderzijds door wat anderen zouden denken van een zichtbare glucosesensor op mijn arm.
In 2023, bij de voorbereiding van de 24 uur van Ath solo, veranderde dat. 24 uur lopen zonder mijn waarden continu te kunnen opvolgen was gewoon te complex. Ik merkte dat ik het zonder realtime opvolging niet goed kon managen. Dus probeerde ik het. Bleek dat mijn angsten compleet ongegrond waren. Vandaag heb ik er geen seconde spijt van.”
Met vertrouwen voorruit
“Met mijn glucosesensor heb ik meer rust. Maar diabetes blijft veeleisend: vermoeidheid door schommelende waarden, onregelmatige uren die telkens aanpassing vragen. Het verschil is dat ik mezelf nu ken. Ik weet aan welke knoppen ik moet draaien. Ik panikeer niet meer.
Kort na mijn diagnose zei mijn directeur: ‘Diabetes is niet het einde van de wereld. Ik ken iemand met diabetes die marathons loopt.’ Die zin is me altijd bijgebleven. Misschien heeft hij me meer gemotiveerd dan ik toen besefte.
Er bestaan nog veel misverstanden over diabetes type 1. Daarom is erover praten zo belangrijk. Het is een deel van mijn parcours – en heeft me, op een bepaalde manier, gebracht waar ik vandaag sta.”