Ray kreeg de diagnose diabetes type 1 toen hij 16 was. “Ik ging naar de dokter omdat ik al een paar dagen heel vaak moest plassen. Mijn glucosewaarden waren bijna 800 mg/dl. De meeste mensen belanden dan in een coma. Zo ver is het gelukkig niet gekomen. Maar het was wel een schok en een heel onzekere periode.”

“Ik ga naar de Topsportschool in Gent en ik voetbal bij de U18 van Zulte Waregem. Ik train 24 uur per week. Dat spookte meteen door mijn hoofd: ‘Ik ga toch nog kunnen voetballen?’ Gelukkig stelden de dokters me snel gerust: het zou aanpassingen vragen, maar topsporten met diabetes kan. Als ik in het ziekenhuis geen bezoek had, ging ik trouwens regelmatig voetballen op een veldje vlakbij, als het mocht van de artsen.”

“Ik kon twee uur praten met profvoetballer Siebe Blondelle, die ook leeft met diabetes. Hij vertelde me hoe hij dat aanpakt. Ik wil hetzelfde doen als hij. Toen ik in het ziekenhuis zat, was er niemand van mijn leeftijd die in een vergelijkbare situatie zat. Ik heb mijn telefoonnummer achtergelaten in het ziekenhuis. Als andere jongeren de diagnose van diabetes krijgen en met twijfels zitten, mogen ze mij altijd bellen.”

Verdediger bij Zulte Waregem

Vandaag is Ray nog altijd verdediger bij Zulte Waregem. Hij droomt ervan om de selectie van Zuid-Afrika te halen, het geboorteland van zijn vader Chris. “Diabetes is een extra uitdaging, maar je moet zoeken naar oplossingen en ermee leven. Stilstaan helpt toch niet.”