Kris De Clercq
• Financial controller
• Leeft al 14 jaar met type 1 diabetes
• Fervent fietser en trotse papa
Kris kreeg zijn diabetesdiagnose toen hij 41 was. “Vroeger noemden ze diabetes type 1 ook wel eens jeugddiabetes. (lacht) Maar 41 kan je moeilijk nog jeugdig noemen. In het begin hield ik mijn diabetes voor mij. Ik wilde die stempel niet, ik wilde niet dat mijn ziekte mij zou definiëren.”
“Ik ben bewust gezonder beginnen leven. Veel groenten, veel kip, weinig koolhydraten. Ik fietste al naar het werk als het mooi weer was: 18 kilometer heen, 18 kilometer terug. Na mijn diabetesdiagnose ben ik nog meer gaan sporten. Het hielp om mijn glucosewaarden onder controle te houden.”
Een fietstocht in 2022 was een kantelpunt voor Kris. “Ik fietste samen met mensen van de Diabetes Liga Community van Gent naar de Galibier, om daar deel te nemen aan Climbing For Life. 1.000 kilometer, 10.000 hoogtemeters. Het hotel bovenop de berg zat dus vol mensen met diabetes. Iedereen had een pomp of spoot insuline. Niemand schaamde zich. Dat heeft mijn kijk helemaal veranderd. Waarom zouden we ons verstoppen om insuline te spuiten? Als je hoofdpijn hebt, neem je toch ook gewoon een pilletje? Vanaf die dag ben ik open over mijn diabetes beginnen praten.
Kris doesn’t share food
Kris fietste ondertussen een indrukwekkend palmares bij elkaar. Hij beklom Passo dello Stelvio, de Gavia en de Mortirolo – drie legendarische Italiaanse Alpencols – op één dag. Hij deed mee aan La Marmotte, die je kan vergelijken met een loodzware bergetappe in de Tour de France. Later dit jaar staat een tocht rond het Vätternmeer in Zweden op de planning: 315 kilometer.
“Het is een beetje geëscaleerd sinds mijn diabetesdiagnose. Mijn vrouw verklaart me voor zot. Maar sporten helpt me om mijn glucosewaarden stabieler te houden. Ik hoop dat dit de kans op complicaties later helpt te verminderen. Leuk meegenomen: ook mijn gewicht
blijft onder controle. Ken je die aflevering in Friends: Joey doesn’t share food? Wel, dat ben ik. Ik eet heel graag. Dankzij het sporten kan ik toch af en toe echt genieten van eten, zonder dat mijn glucosewaarden ontsporen.”
“Ik sport vaak samen met andere mensen met diabetes. We wisselen ervaringen uit, inspireren elkaar, helpen elkaar. Het is ook veiliger. We zijn allemaal door en door vertrouwd met diabetes. We herkennen de signalen en kunnen tijdig ingrijpen als iemand in ons peloton dringend suiker nodig heeft of even moet rusten.”
Helder hoofd
Sport helpt Kris ook mentaal. “Een hypo maakt je niet gelukkig. Je kan prikkelbaar worden, alles komt harder binnen. Het is vermoeiend om constant het evenwicht te bewaren en je glucosewaarden in het groen te houden. Dat geeft stress. Sport houdt mijn hoofd helder. Ik weet dat mijn diabetes er altijd is en altijd zal zijn. Ik zal niet genezen. Maar ik bepaal wel zelf hoe ik ermee omga.”